Το πένθος για κατοικίδιο διαρκεί όσο η απώλεια ανθρώπου, αποκαλύπτει έρευνα
Το πένθος για τον θάνατο ενός κατοικιδίου μπορεί να είναι εξίσου επώδυνο και να διαρκέσει το ίδιο χρονικό διάστημα με το πένθος για ένα αγαπημένο πρόσωπο, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS One διαπίστωσε ότι ορισμένοι άνθρωποι που χάνουν ένα κατοικίδιο εμφανίζουν διαταραχή παρατεταμένου πένθους (ΔΠΠ), μια σοβαρή κατάσταση ψυχικής υγείας που μπορεί να επιμείνει για μήνες ή και χρόνια.
Η ΔΠΠ σήμερα διαγιγνώσκεται μόνο έπειτα από τον θάνατο ανθρώπου, αλλά ο συγγραφέας της μελέτης ζητά την επέκταση των κλινικών κατευθυντήριων οδηγιών ώστε να περιλαμβάνουν και την απώλεια κατοικιδίου, υποστηρίζοντας ότι ο ψυχολογικός αντίκτυπος μπορεί να είναι εξίσου σοβαρός.
Η διαταραχή παρατεταμένου πένθους χαρακτηρίζεται από έντονη λαχτάρα για τον εκλιπόντα, βαθιά απόγνωση, συναισθηματικό μούδιασμα, δυσκολία στην κοινωνικοποίηση και προβλήματα στην εκτέλεση καθημερινών δραστηριοτήτων. Οι άνθρωποι μπορεί επίσης να νιώθουν ότι ένα κομμάτι του εαυτού τους έχει πεθάνει.
Πόνος συγκρίσιμος με την απώλεια ανθρώπου
Η έρευνα αφορούσε 975 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο και διαπίστωσε ότι σχεδόν ένας στους τρεις ερωτηθέντες είχε βιώσει τον θάνατο ενός κατοικιδίου.
“Πολλοί ιδιοκτήτες κατοικιδίων βιώνουν έντονο πένθος μετά τον θάνατο του ζώου τους”, σημειώνει η μελέτη, και ότι “πολλοί επίσης αναφέρουν αισθήματα ντροπής, αμηχανίας και απομόνωσης ως αποτέλεσμα της έκφρασης του πένθους τους για το αποθανόν κατοικίδιό τους”.
Μεταξύ αυτών, το 7,5% πληρούσε τα διαγνωστικά κριτήρια για ΔΠΠ, ποσοστό συγκρίσιμο με εκείνους που είχαν χάσει έναν στενό φίλο (7,8%). Τα ποσοστά ΔΠΠ μετά τον θάνατο παππού ή γιαγιάς (8,3%), αδελφού ή αδελφής (8,9%) ή συντρόφου (9,1%) ήταν μόνο ελαφρώς υψηλότερα.
Μόνο όσοι είχαν χάσει γονείς (11,2%) ή παιδιά (21,3%) εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά παρατεταμένου πένθους.
Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι “λίγο πάνω από το ένα πέμπτο όσων είχαν χάσει ένα αγαπημένο κατοικίδιο και ένα πρόσωπο με το οποίο ήταν κοντά δήλωσαν ότι η απώλεια του κατοικιδίου τους ήταν η πιο επώδυνη”.
Συνολικά, η έρευνα εκτιμά ότι μία στις 12 περιπτώσεις διαταραχής παρατεταμένου πένθους στο Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να αποδοθεί στον θάνατο κατοικιδίου.
“Κλινικά σημαντικό” πένθος
Ο συγγραφέας της μελέτης, Philip Hyland, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Maynooth στην Ιρλανδία, δήλωσε ότι τα ευρήματα δείχνουν πως το πένθος μετά την απώλεια κατοικιδίου μπορεί να είναι “κλινικά σημαντικό” και να αντανακλά την εμπειρία του ανθρώπινου πένθους.
“Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα μοναδικό ή ιδιαίτερο στον τρόπο που βιώνονται τα συμπτώματα της ΔΠΠ σε σχέση με ένα ανθρώπινο πένθος”, αναφέρει η μελέτη.
Πρόσθεσε ότι ο αποκλεισμός της απώλειας κατοικιδίου από τα διαγνωστικά κριτήρια μπορεί να αφήσει ορισμένους ανθρώπους χωρίς πρόσβαση στην κατάλληλη υποστήριξη ψυχικής υγείας, ακόμη κι όταν πληρούν όλες τις άλλες προϋποθέσεις για τη διάγνωση.
“Η απόφαση να αποκλειστεί η απώλεια κατοικιδίου από το κριτήριο πένθους για την ΔΠΠ μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνο επιστημονικά εσφαλμένη, αλλά και ανάλγητη”, είπε ο Hyland.