Αρχαίο DNA σε απολιθώματα από σκίουρους αποκαλύπτει το παρελθόν
Η αναπάντεχη πηγή γνώσης για τον προϊστορικό κόσμο
Φανταστείτε να μπορούσατε να ταξιδέψετε 700.000 χρόνια πίσω στο χρόνο αναζητώντας στοιχεία για την εξαφανισμένη πανίδα. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν έναν απροσδόκητο σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια, ο οποίος δεν είναι άλλος από τα απολιθωμένα περιττώματα των σκίουρων του Αρκτικού κύκλου.
Τι είναι τα κοπρόλιθα και γιατί έχουν σημασία
Οι σκίουροι του Αρκτικού κύκλου, γνωστοί ως Urocitellus parryii, αποτελούν φυσικούς αρχειοθέτες της προϊστορικής εποχής. Ζώντας σε περιοχές της Βόρειας Αμερικής και της Σιβηρίας, οι σκίουροι αυτοί αποθηκεύουν τροφή και εκκρίνουν περιττώματα μέσα στα λαγούμια τους, τα οποία διατηρήθηκαν αναλλοίωτα μέσα στο μόνιμο παγετό του εδάφους για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.
Οι ερευνητές μελέτησαν αυτά τα απολιθωμένα περιττώματα, γνωστά ως κοπρόλιθα, από 13 διαφορετικά λαγούμια στον Καναδά. Τα δείγματα χρονολογούνται από 30.000 έως 700.000 χρόνια πριν και προσφέρουν μια μοναδική ματιά στο οικοσύστημα της Βεριγγίας, της περιοχής που κάποτε ένωνε τις δύο ηπείρους.
Η πανίδα της εποχής των παγετώνων στο μικροσκόπιο
Η εξέταση του DNA που βρέθηκε στα δείγματα αποκάλυψε την παρουσία περισσότερων από 200 διαφορετικών ομάδων φυτών και πληθώρας ζώων. Μεταξύ των ευρημάτων περιλαμβάνονται μαλλιαρά μαμούθ, άλογα, λύκοι, βίσονες, αλλά και μεγάλα αιλουροειδή, όπως ο αμερικανικός τσιτάχ ή το κούγκαρ.
Οι σκίουροι αυτοί, παρά το μικρό τους μέγεθος, αποδείχθηκαν παμφάγοι. Δεν περιορίζονταν μόνο σε σπόρους και καρπούς, καθώς συχνά λειτουργούσαν ως πτωματοφάγοι, καταναλώνοντας υπολείμματα από μεγαλύτερα ζώα της περιοχής. Αυτή η διατροφική τους συνήθεια επέτρεψε την αποθήκευση γενετικού υλικού ζώων που διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να εντοπιστούν.
Ανασυνθέτοντας το DNA του παρελθόντος
Χάρη στην άριστη κατάσταση διατήρησης του DNA, οι επιστήμονες κατάφεραν να ανακατασκευάσουν τα μιτοχονδριακά γονιδιώματα πολλών ειδών, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων γενεών σκίουρων, αλόγων και βισώνων. Τα αποτελέσματα αυτά δεν φωτίζουν μόνο την ποικιλομορφία της άγριας ζωής στο Γιούκον, αλλά θέτουν και νέες βάσεις για τη μελέτη της οικολογικής εξέλιξης μέσω του αρχαίου γενετικού υλικού.
