Κρίση στα νοσοκομεία των νησιών: Σοβαρές ελλείψεις προσωπικού

Η κρίσιμη κατάσταση στις δομές υγείας της νησιωτικής Ελλάδας

Τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας στις νησιωτικές περιοχές της χώρας βρίσκονται αντιμέτωπα με μια πρωτοφανή υποστελέχωση που απειλεί την παροχή βασικών ιατρικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ΠΟΕΔΗΝ, η καθημερινότητα για ασθενείς και εργαζόμενους σε Κρήτη, Ιόνιο και Αιγαίο έχει μετατραπεί σε αγώνα επιβίωσης, καθώς κλινικές κλείνουν ενώ οι μονάδες εντατικής θεραπείας υπολειτουργούν λόγω έλλειψης εξειδικευμένου προσωπικού.

Η κατάρρευση των νοσοκομείων στην Κρήτη

Στην Κρήτη, η εικόνα στα μεγάλα νοσηλευτικά ιδρύματα προκαλεί ανησυχία. Στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο και στο ΠΑΓΝΗ, οι κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτών ξεπερνούν τις εκατό, ενώ η διαθεσιμότητα των χειρουργικών αιθουσών έχει περιοριστεί δραματικά. Στο Νοσοκομείο Χανίων, οι ελλείψεις αγγίζουν το 45% των θέσεων, με την Πνευμονολογική Κλινική να παραμένει κλειστή και τα Τμήματα Επειγόντων να λειτουργούν οριακά. Ανάλογα προβλήματα εμφανίζονται στα νοσοκομεία Αγίου Νικολάου και Ιεράπετρας, όπου οι κλινικές πλέον στερούνται βασικών ειδικοτήτων όπως αναισθησιολόγοι και παθολόγοι.

Προβλήματα πρόσβασης στη φροντίδα στο Ιόνιο και το Αιγαίο

Στο Ιόνιο, η κατάσταση παραμένει εξίσου προβληματική. Το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλονιάς διαθέτει ΜΕΘ η οποία δεν λειτούργησε ποτέ, ενώ στο Νοσοκομείο Κέρκυρας το μόνιμο προσωπικό έχει αποδεκατιστεί, αφήνοντας κρίσιμα τμήματα χωρίς επαρκή κάλυψη. Αντίστοιχα, στο Αιγαίο, το Νοσοκομείο Ρόδου αδυνατεί να διαχειριστεί τις οφειλές σε ρεπό και άδειες, με 15.000 ημέρες ανάπαυσης να εκκρεμούν. Παράλληλα, σύγχρονος ιατρικός εξοπλισμός, όπως μαγνητικοί τομογράφοι, παραμένει εκτός χρήσης λόγω έλλειψης γιατρών που θα μπορούσαν να τον χειριστούν.

Οι επιπτώσεις στα μικρότερα νησιά και τις Κυκλάδες

Στα μικρότερα νησιά, όπως η Μήλος, η Τήνος, η Ίος και η Αμοργός, οι ελλείψεις στα κέντρα υγείας καθιστούν την πρόσβαση σε παιδιατρική ή επείγουσα φροντίδα εξαιρετικά δύσκολη. Η έλλειψη διασωστών και νοσηλευτών αναγκάζει το δημόσιο σύστημα να βασίζεται σε συμβασιούχους και συνεχείς μετακινήσεις προσωπικού, μια λύση που αποδεικνύεται ανεπαρκής μπροστά στις αυξημένες ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και του τουριστικού πληθυσμού κατά τους θερινούς μήνες.