Ανακάλυψη-ορόσημο δίνει ελπίδα σε όσους ζουν με χρόνιο πόνο
Η Μάρλεν Λόου, 35 ετών, ζει πάνω από μια δεκαετία με χρόνιο πόνο. Όπως περίπου ένας στους πέντε ανθρώπους στη Σκωτία, τα κοινά παυσίπονα δεν της προσφέρουν ουσιαστική ανακούφιση. Όμως, τώρα πιστεύει πως μια νέα ανακάλυψη από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν μπορεί να φέρει ελπίδα σε εκείνη και εκατομμύρια άλλους ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα.
Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ο χρόνιος πόνος διαφέρει ουσιαστικά, σε φυσιολογικό επίπεδο, από τον πόνο που προκαλείται από τραυματισμούς ή υπερκόπωση. Ανέφεραν ότι ο χρόνιος πόνος ακολουθεί ξεχωριστή «βιολογική διαδρομή» μέσα στο νευρικό σύστημα — κάτι που μπορεί πλέον να αποτελέσει στόχο για μελλοντικές θεραπείες.
Η Μάρλεν, που ζει στο Αμπερντίν με τον σύντροφό της Μαρκ και τα σκυλιά τους, τον Σποκ και τον Τσίζ, βίωσε τα πρώτα συμπτώματα στα είκοσί της, με αίσθημα συνεχούς αδιαθεσίας και χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τι της συμβαίνει. Δύο χρόνια μετά, διαγνώστηκε με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Αργότερα, με την επιδείνωση των συμπτωμάτων, της έγινε και διάγνωση ινομυαλγίας — μιας νευρολογικής κατάστασης όπου ακόμα και ένα απαλό άγγιγμα μπορεί να προκαλεί έντονο πόνο.
«Μπορεί να πρέπει να κόψω τις ετικέτες από τα ρούχα γιατί ακόμη και το παραμικρό άγγιγμα μοιάζει σαν να με μαχαιρώνουν συνεχώς στο ίδιο σημείο», εξηγεί.
Εκτός από αυτό, αναφέρει ότι παίρνει αντιισταμινικά καθημερινά όχι λόγω αλλεργιών, αλλά επειδή χωρίς αυτά, ξεκινά έντονη φαγούρα στις παλάμες, που εξαπλώνεται σαν να σέρνονται μυρμήγκια κάτω από το δέρμα της. «Και μετά υπάρχει ο μυϊκός πόνος. Σαν να έχεις κάνει βαριά προπόνηση, μόνο που εμένα μου συμβαίνει απλώς από το να μαγειρέψω ή να ανέβω μια σκάλα», προσθέτει.
Όπως λέει, τα παυσίπονα δεν την βοηθούν και όλο αυτό την έκανε να νιώθει “αόρατη”: «Δεν φαίνομαι άρρωστη. Αρχίζεις να αμφισβητείς το σώμα σου, να αναρωτιέσαι αν τα φαντάζεσαι. Και αυτό είναι καταστροφικό για την ψυχική σου υγεία.»
Η ανακάλυψη
Ο Δρ. Γκάι Μπούικ, ανώτερος λέκτορας Νευροεπιστημών, εξηγεί πως το κλειδί βρίσκεται σε έναν νευροδιαβιβαστή που λέγεται γλουταμινικό οξύ (glutamate). Ανακάλυψαν ότι στους μυς απελευθερώνεται υπερβολική ποσότητα γλουταμινικού, το οποίο ενεργοποιεί ειδικούς υποδοχείς που κρατούν τα νεύρα σε μόνιμη κατάσταση πόνου.
Αν αυτοί οι υποδοχείς μπλοκαριστούν, τότε μπορεί να αποτραπεί η ενεργοποίηση του χρόνιου πόνου.
«Οι υπάρχουσες θεραπείες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτό το είδος πόνου. Η μελέτη μας εντόπισε έναν νέο στόχο για φαρμακευτική παρέμβαση και ανοίγει τον δρόμο για αποτελεσματικότερες θεραπείες», τονίζει ο Δρ. Μπούικ.
Χρόνιος πόνος – τι είναι;
Χρόνιος πόνος: Πόνος που διαρκεί πάνω από 3 μήνες, παρά τις θεραπείες.
Δευτερογενής χρόνιος πόνος: Προκαλείται από άλλες παθήσεις (π.χ. αρθρίτιδα, καρκίνος).
Πρωτογενής χρόνιος πόνος: Αυτόνομη πάθηση, όπως η ινομυαλγία.
Συχνά συγχέεται με τον οξύ πόνο που είναι βραχυπρόθεσμος (π.χ. κάταγμα).
«Δεν είναι στο μυαλό μας»
Για τη Μάρλεν, η έρευνα αυτή δεν δίνει μόνο ελπίδα — προσφέρει και αναγνώριση. «Δείχνει ότι αυτός ο πόνος είναι πραγματικός, ότι υπάρχει. Δεν είμαστε τρελοί. Είναι σημαντικό να πούμε ότι το να μην καταλαβαίνει κάποιος τον πόνο του άλλου είναι εντάξει — αλλά το να τον απορρίπτει, όχι.»
Αν και ακόμη δεν υπάρχει διαθέσιμη θεραπεία, η Μάρλεν ελπίζει ότι στο μέλλον δεν θα χρειάζεται να αντιμετωπίζει κάθε μέρα ως μάχη επιβίωσης.
«Ήθελα να σώσω τον κόσμο, να δουλέψω με ζώα, σε ορφανοτροφεία… αλλά αναγκάστηκα να επαναπροσδιορίσω τη ζωή μου και το τι μπορώ να κάνω. Δεν είναι θέμα θέλησης. Αν ήταν, θα το είχα ξεπεράσει. Κάποιες μέρες χρειάζομαι μπαστούνι. Αλλά δεν το βάζω κάτω.»
Καταλήγει με μια δόση αισιοδοξίας: «Αυτό που θέλω είναι απλώς να ζω. Και τώρα αρχίζω να βλέπω φως στο τούνελ.»