Γιατί οι νέοι αποφεύγουν τον κίνδυνο;

Γιατί οι Νέοι Παίρνουν Λιγότερα Ρίσκα Σήμερα;

Οι νέοι σήμερα εμφανίζουν σημαντικά μειωμένη τάση για επικίνδυνες συμπεριφορές, όπως η κατανάλωση αλκοόλ, η σεξουαλική δραστηριότητα ή ακόμη και η οδήγηση αυτοκινήτου, σε σύγκριση με προηγούμενες γενιές. Ενώ κάποιοι μπορεί να αποδώσουν αυτό το φαινόμενο σε αλλαγές στους τρόπους ανατροφής, η πραγματικότητα είναι πολύπλοκη.

Οι Κύριες Ανησυχίες των Νέων

Ο ψυχολόγος Richard Weissbourd, διευθυντής του Making Caring Common Project στο Harvard, αναφέρει μια έρευνα του 2023 σχετικά με τις ψυχικές προκλήσεις των 18-25 ετών. Τα βασικά ευρήματα ήταν:

1. Οικονομική αβεβαιότητα

2. Πίεση για ακαδημαϊκές και επαγγελματικές επιδόσεις

3. Απροσδιοριστία για το μέλλον

4. Η αίσθηση ότι ο κόσμος καταρρέει

«Ζούμε σε μια τρομακτική εποχή όπου πολλά διαλύονται. Δεν χρειάζεται να επιβάλουμε κινδύνους στους νέους – χρειάζονται βοήθεια να κατανοήσουν και να σταθεροποιηθούν», εξηγεί ο Weissbourd.

Ο Ρόλος της Ανατροφής

Παρόλο που η μειωμένη λήψη ρισκών έχει θετικά στοιχεία (π.χ. λιγότερο αλκοόλ και ναρκωτικά), ο Weissbourd επισημαίνει και μια υπερπροστατευτική τάση των γονέων:

• Οργάνωση της ζωής γύρω από τα παιδιά

• Υπερβολική ευαισθητοποίηση στα συναισθήματά τους

• Επίμονος έλεγχος της καθημερινότητάς τους

«Αυτό εμποδίζει την ανάπτυξη στρατηγικών αντιμετώπισης», σημειώνει.

Η Πίεση της Επιτυχίας και ο Φόβος της Αποτυχίας

Σε κοινωνίες μεσαίας και ανώτερης τάξης, η συνεχής πίεση για επιδόσεις δημιουργεί μια αίσθηση ότι «δεν μπορείς να σταματήσεις»:

• Εισαγωγή σε καλά πανεπιστήμια

• Αναζήτηση ασφαλών επαγγελμάτων

• Φόβος μη αναστρέψιμων λαθών

«Οι νέοι αισθάνονται ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση μπορεί να τους βγάλει εκτός πορείας», λέει ο Weissbourd.

Πώς Αντιδρούν τα Πανεπιστήμια;

Αρκετά πανεπιστήμια, αναγνωρίζοντας ότι οι φοιτητές έχουν λιγότερη εμπειρία ανεξαρτησίας, ενθαρρύνουν:

• Κοινωνική δραστηριότητα εκτός κοιτώνων

• Συμμετοχή σε κοινοτικές δράσεις

• Υπεύθυνη λήψη ρισκών

Οι Νέοι και ο Κόσμος που «Καταρρέει»

Σύμφωνα με έρευνες, οι νέοι:

• Δυσπιστούν περισσότερο στους ενήλικες παρά στους συνομηλίκους τους

• Αισθάνονται ότι οι μεγαλύτεροι «έχασαν τον έλεγχο»

• Πιστεύουν ότι οι αλλαγές πρέπει να προέλθουν από τη δική τους γενιά

Τι Μπορούν να Κάνουν οι Ενήλικες;

Ο Weissbourd προτείνει:

1. Ανοιχτές συζητήσεις για τις ανησυχίες των νέων

2. Κατανόηση του πώς βλέπουν τα λάθη των προηγούμενων γενιών

3. Ενθάρρυνση για δράση και πρωτοβουλίες

Συμπέρασμα:
Η αποφυγή ρισκών στους νέους δεν οφείλεται μόνο σε υπερπροστατευτικότητα, αλλά σε μια σύνθετη σύγκλιση οικονομικών, κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων. Η πρόκληση τώρα είναι να βρεθεί ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και ανάπτυξης.