Πώς τα χταπόδια χρησιμοποιούν καθρέφτες για να βρουν τροφή
Η εκπληκτική νοημοσύνη των χταποδιών
Τα χταπόδια θεωρούνται εδώ και καιρό από τα πιο έξυπνα πλάσματα των ωκεανών, αλλά μια νέα επιστημονική ανακάλυψη έρχεται να μας εκπλήξει ξανά. Ερευνητές από το Dartmouth ανακάλυψαν ότι τα χταπόδια είναι σε θέση να χρησιμοποιούν καθρέφτες για να εντοπίζουν τροφή που δεν βρίσκεται στο άμεσο οπτικό τους πεδίο. Αυτή η ικανότητα αποδεικνύει μια εξελιγμένη χωρική αντίληψη που μέχρι πρότινος είχε καταγραφεί μόνο σε ορισμένα θηλαστικά και πτηνά.
Η εκμάθηση μέσω καθρεφτών
Στο πλαίσιο της έρευνας, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν χταπόδια του είδους Octopus bimaculoides για να ελέγξουν αν μπορούν να αντιληφθούν τη σχέση μεταξύ ενός ειδώλου και του πραγματικού φυσικού αντικειμένου. Τα ζώα έπρεπε να κατανοήσουν ότι το είδωλο της τροφής στον καθρέφτη δεν ήταν το αντικείμενο το ίδιο, αλλά μια αντανάκλαση που υπέδειχνε την πραγματική θέση της λείας. Τα χταπόδια κατάφεραν να εκπαιδευτούν, στρέφοντας το σώμα τους προς τη σωστή κατεύθυνση αντί να επιτίθενται στο είδωλο πάνω στον καθρέφτη.
Δοκιμές χωρικής αντίληψης και νοημοσύνης
Για την αποφυγή λαθών που θα προέκυπταν από την οσμή της ζωντανής τροφής, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν εικόνες εικονικών καβουριών. Τα χταπόδια έπρεπε να αναγνωρίσουν τη θέση της εικόνας και να κινηθούν προς το σημείο όπου βρισκόταν η εικονική λεία, επιτυγχάνοντας ποσοστά επιτυχίας της τάξης του 73%. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, τα χταπόδια όχι μόνο έβρισκαν τη σωστή διαδρομή, αλλά βελτίωναν την ταχύτητα και την ακρίβεια των κινήσεών τους, ενισχύοντας την υπόθεση ότι διαθέτουν μια εσωτερική χαρτογράφηση του περιβάλλοντός τους.
Η εξέλιξη της νοημοσύνης στα κεφαλόποδα
Η ικανότητα των χταποδιών να χρησιμοποιούν εργαλεία όπως ο καθρέφτης για την επεξεργασία του χώρου υποδηλώνει μια περίπτωση συγκλίνουσας εξέλιξης. Παρόλο που τα χταπόδια απέχουν εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης από τον άνθρωπο, φαίνεται πως ανέπτυξαν παρόμοιες νευρικές λύσεις για την αντιμετώπιση σύνθετων περιβαλλοντικών προκλήσεων. Στη φύση, όπου το κυνήγι απαιτεί ταχύτητα και αιφνιδιασμό, η δημιουργία ενός νοητικού χάρτη βοηθά το χταπόδι να πλοηγείται με ασφάλεια ανάμεσα σε κοραλλιογενείς υφάλους και βράχια, αποφεύγοντας παράλληλα τους δικούς του θηρευτές.
