Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι στην αναγνώριση της επιλόχειας κατάθλιψης στους πατέρες
Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, είναι ένας πυλώνας αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ημερολόγιο ευαισθητοποίησης» – η χαλαρή συλλογή ημερών, εβδομάδων και μηνών αφιερωμένων στην ενημέρωση του κοινού για διάφορα θέματα. Είναι λυπηρό που η αντίδραση κάποιων ανδρών στην Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας είναι να ρωτούν «πότε είναι η Διεθνής Ημέρα του Άνδρα τότε;», ειδικά όταν η απάντηση είναι ότι υπάρχει ήδη, στις 19 Νοεμβρίου, και έχει σχεδιαστεί για να αναδείξει θέματα που αντιμετωπίζουν οι άνδρες, όπως η κακοποίηση, η έλλειψη στέγης, η αυτοκτονία και η βία.
Αφήνοντας στην άκρη τις κακόπιστες ερωτήσεις για την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, η σχετική έλλειψη ευαισθητοποίησης για την ημέρα των ανδρών σε σύγκριση με των γυναικών καταδεικνύει πόσο δύσκολη ξηρά παραμένει η ψυχική υγεία των ανδρών. Είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει σημειωθεί τεράστια βελτίωση στις στάσεις μας απέναντι στην ψυχική υγεία γενικότερα. Ωστόσο, οι άνδρες εξακολουθούν να δυσκολεύονται να μιλήσουν για τα προβλήματά τους – ενώ τα στατιστικά ποικίλλουν, οι γυναίκες είναι πολύ πιο πιθανό να είναι ανοιχτές σχετικά με την ψυχική τους υγεία.
Ένας λόγος για αυτό είναι ότι δεν είμαστε τόσο καλοί στην αναγνώριση των ανδρικών παθήσεων ψυχικής υγείας. Όπως αναφέρουμε, περίπου το 40% των ανθρώπων δεν γνωρίζει ότι οι άνδρες μπορούν να εμφανίσουν επιλόχειο κατάθλιψη – ίσως όχι περίεργο, δεδομένων των πολιτισμικών στάσεων απέναντι στην γονεϊκότητα. Η γέννηση είναι δικαίως αναγνωρισμένη ως μια μεταμορφωτική εμπειρία για τις γυναίκες, αλλά ενώ οι πατέρες βρίσκονται πλέον συχνότερα στην αίθουσα τοκετού παρά στο μπαρ, εξακολουθούν να θεωρούνται κάπως δευτερεύοντες στα δρώμενα. Οι πατέρες δεν μπορούν να περνούν άσχημα, έτσι πάει η σκέψη, γιατί οι μαμάδες το περνάνε χειρότερα.
Είναι λάθος να βλέπουμε την ψυχική υγεία ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος με αυτόν τον τρόπο, και έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε για να κατανοήσουμε πώς εκδηλώνεται η ανδρική κατάθλιψη – συχνά ως απομόνωση και ανάληψη ρίσκων, αντί για δάκρυα και θλίψη. Ελπίζουμε ότι η Διεθνής Ημέρα του Άνδρα μπορεί να συμβάλει στην ευαισθητοποίηση, αλλά πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι η ευαισθητοποίηση απλά δεν αρκεί. Τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης πρέπει να αντιμετωπίζουν την ψυχική υγεία όλων των ειδών πολύ πιο σοβαρά, και να την αντιμετωπίζουν ισότιμα με τη σωματική υγεία.