Η αλλαγή που έκανε τη διαφορά: Αποχή από το αλκοόλ και αφουγκρασμός του σώματος

Ένα μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου περιστρεφόταν γύρω από τη μουσική: κλαμπ, μπαρ, φεστιβάλ, πάρτι – οπουδήποτε μπορούσα να χορέψω δυνατά. Μου άρεσε πολύ η ενέργεια και η κάθαρση που ένιωθα βυθιζόμενος στη μουσική, χάνοντας τον εαυτό μου και κινούμενος εκφραστικά χωρίς να κρίνω τον εαυτό μου. Απορροφιόμουν τόσο που έχανα την αίσθηση του χρόνου. Μια φορά, στο Burning Man, έμεινα ξύπνιος για 36 ώρες εξερευνώντας το φεστιβάλ, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους και διασκεδάζοντας.
Όταν έγινα DJ, αυτού του είδους οι εκδηλώσεις αυξήθηκαν. Οι νύχτες διασκέδασης κρατούσαν μέχρι το πρωί. Συχνά, μετατρέπονταν σε μαραθώνιους Σαββατοκύριακου, από το βράδυ της Παρασκευής μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής. Δεν ήταν μόνο χορός και αστεία – υπήρχαν και στιγμές για να καθίσω και να μιλήσω με ανθρώπους. Έβγαινα τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα. Παρόλο που κουραζόμουν, πάντα έβρισκα έναν τρόπο να συνεχίσω μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, γιατί φοβόμουν μην χάσω κάτι. Ο φόβος της απώλειας (fear of missing out – FOMO) υπαγόρευε πολλές από τις αποφάσεις μου.
Η δουλειά μου δεν επηρεάστηκε ποτέ, αλλά η ψυχική μου υγεία υπέφερε. Άρχισα να νιώθω άγχος και επικίνδυνα κοντά στην εξουθένωση. Κατακλυζόμουν από αυτο-απέχθεια και ήθελα να σταματήσω, αλλά δεν ήξερα πώς – μέχρι που πήγα σε ένα 10ήμερο σεμινάριο σιωπηλού διαλογισμού.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η ζωή που έκανα δεν ήταν βιώσιμη. Αλλά χρειάστηκε λίγος χρόνος για να ξετυλίξω τον ηδονισμό και την καταχρηστική μου συμπεριφορά. Αποφάσισα να απέχω από το αλκοόλ, επειδή ήθελα να απαλλαγώ από την ομίχλη στον εγκέφαλό μου και την κόπωση που συχνά με βάραιναν.
Το να μάθω να διαχειρίζομαι τις νυχτερινές εξόδους χωρίς πατερίτσα για να με κρατάει, πυροδότησε μια σημαντική αλλαγή στην προσέγγισή μου στα πάρτι και τα φεστιβάλ. Αντί να ενδίδω στον φόβο της απώλειας, έμαθα να ακούω τι μου λέει το σώμα μου και να μην αγνοώ τα σημάδια. Τα κουρασμένα πόδια συνήθως προκαλούν ένα καλά κερδισμένο διάλειμμα ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποφασίζω να επιστρέψω σπίτι και να πάω για ύπνο. Αυτή η συμπεριφορά ήταν αδιανόητη μεταξύ των ηλικιών 17 και 37, όταν ήπια το τελευταίο μου ποτό. Τότε, συνέχιζα ακόμα και όταν ήμουν εξαντλημένος.
Δεν ήταν εύκολο, όμως. Η αποχή από το αλκοόλ είναι σκληρή δουλειά. Το να μην έχεις μια εύκολη διέξοδο μπορεί να είναι πολύ δύσκολο. Έπρεπε να μάθω πώς να είμαι πιο σίγουρος και εκφραστικός χωρίς να καταναλώνω τίποτα. Ο χορός χωρίς αλκοόλ εξακολουθεί να είναι διασκεδαστικός, αλλά είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις την αμηχανία που νιώθεις.
Η συνειδητή ανταπόκριση στις ανάγκες του σώματός μου και το αντίο στον φόβο της απώλειας, μου έχουν δώσει μια πραγματική αίσθηση σταθερότητας. Κάθε φορά που παίρνω την απόφαση να κοιμηθώ νωρίς ή να δώσω στον εαυτό μου χρόνο να ξεκουραστεί, ενισχύεται ο αυτοσεβασμός και η αγάπη για τον εαυτό μου. Η σταδιακή συσσώρευση υγιών αποφάσεων έχει αλλάξει τη ζωή μου.