Όσοι συνδυάζουν διαφορετικούς τύπους άσκησης – όπως τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμβηση – φαίνεται να ζουν περισσότερο από εκείνους με λιγότερο ποικίλες προπονήσεις.

Πολλοί αθλητές κάνουν ένα συνδυασμό ασκήσεων για να βελτιώσουν την απόδοσή τους. Τώρα υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η διασταυρούμενη προπόνηση θα μπορούσε να παρατείνει και τη ζωή τους.

Μια ανάλυση δύο μελετών που παρακολούθησαν ανθρώπους για περισσότερα από 30 χρόνια διαπίστωσε ότι όσοι έκαναν μια ποικιλία δραστηριοτήτων είχαν 19% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου από εκείνους που ήταν εξίσου σωματικά δραστήριοι αλλά η άσκησή τους ήταν λιγότερο ποικίλη.

“Εάν η συνολική ποσότητα σωματικής δραστηριότητας παραμείνει σταθερή, θα έχετε επιπλέον οφέλη κάνοντας ένα μείγμα σωματικών δραστηριοτήτων”, λέει η Han Han στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αλλά μελέτες αυτού του είδους δεν μπορούν να καθορίσουν την αιτία και το αποτέλεσμα, λέει, επομένως τα ευρήματα είναι ενδεικτικά και όχι οριστικά.

Οι περισσότερες μελέτες άσκησης επικεντρώνονται στην ένταση ή τη συνολική ποσότητα σωματικής δραστηριότητας, παρά στην ποικιλία. Όσες έχουν εξετάσει διαφορετικούς τύπους άσκησης τείνουν να συγκρίνουν αερόβια με ασκήσεις ενδυνάμωσης.

Η Han και οι συνεργάτες της εξέτασαν αντ’ αυτού εννέα είδη κυρίως αερόβιων δραστηριοτήτων: περπάτημα, τζόγκινγκ (ορίζεται ως ρυθμός πιο αργός από 6,2 λεπτά ανά χιλιόμετρο), τρέξιμο, ποδηλασία σε εξωτερικό χώρο ή σε στατικό ποδήλατο, ανέβασμα σκαλοπατιών, κολύμβηση, κωπηλασία ή καλλισθενική γυμναστική (όπου χρησιμοποιείται το σωματικό σας βάρος ως αντίσταση, όπως καθίσματα ή έλξεις), τένις, σκουός ή ρακέτα και προπόνηση με βάρη ή αντίσταση.

Η ομάδα έλαβε δεδομένα για τις δραστηριότητες 70.000 γυναικών και 41.000 ανδρών μεταξύ 1986 και 2018 από τις μελέτες Nurses’ Health Study και Health Professionals Follow-Up Study, που έγιναν και οι δύο στις ΗΠΑ. Οι συμμετέχοντες στις μελέτες κλήθηκαν να συμπληρώνουν ερωτηματολόγια κάθε δύο χρόνια, αναφέροντας λεπτομερώς τις σωματικές τους δραστηριότητες.

Οι ερευνητές στη συνέχεια αναζήτησαν συσχετίσεις μεταξύ των δραστηριοτήτων των ανθρώπων και της πιθανότητας να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία κατά τη διάρκεια της περιόδου της μελέτης. Άνθρωποι με ασθένειες που θα είχαν επηρεάσει την ικανότητά τους να ασκηθούν αποκλείστηκαν.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι, με όλους αυτούς τους τύπους άσκησης, οι άνθρωποι φαινόταν να φτάνουν σε ένα σημείο φθινουσών αποδόσεων, όσον αφορά τον χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου κατά τη διάρκεια της περιόδου της μελέτης, εάν έκαναν περισσότερες από λίγες ώρες την εβδομάδα.

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο λόγος για τον οποίο η άσκηση διαφόρων ασκήσεων έχει επιπλέον οφέλη: μόλις κάποιος φτάσει στο σημείο των φθινουσών αποδόσεων, μπορεί να κερδίσει περισσότερα ξοδεύοντας το χρόνο του κάνοντας μια διαφορετική άσκηση αντί για περισσότερη από την ίδια, λέει η Han. Μια άλλη εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι οι διαφορετικοί τύποι σωματικών δραστηριοτήτων έχουν διακριτές φυσιολογικές επιδράσεις, των οποίων τα συνδυασμένα οφέλη είναι μεγαλύτερα.

“Πιστεύουμε ότι οι μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να εξετάσουν τις πιθανές συνεργιστικές επιδράσεις διαφορετικών δραστηριοτήτων”, λέει η Han. “Αυτό θα βοηθήσει στον εντοπισμό του βέλτιστου συνδυασμού δραστηριοτήτων”. Ο βέλτιστος συνδυασμός μπορεί επίσης να αλλάξει κατά τη διάρκεια της ζωής των ανθρώπων, λέει.

Λίγες μελέτες έχουν διερευνήσει την επίδραση διαφορετικών τύπων και συνδυασμών άσκησης στη θνησιμότητα, λέει ο Duck-chul Lee στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβάνια. Τα ευρήματα θα πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή λόγω των περιορισμών αυτού του είδους της μελέτης, λέει. Αυτά περιλαμβάνουν το γεγονός ότι οι άνθρωποι τείνουν να αναφέρουν ότι κάνουν περισσότερη άσκηση από ό,τι πραγματικά κάνουν και ότι οι άνθρωποι που είναι γενικά πιο υγιείς τείνουν να είναι πιο δραστήριοι, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει τα αποτελέσματα.

“Ωστόσο, τα ευρήματά τους υποστηρίζονται επίσης κάπως από τις τρέχουσες οδηγίες σωματικής δραστηριότητας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που υποδηλώνουν ότι η αερόβια και η άσκηση με αντίσταση παρέχουν ένα μεγάλο και πιο ολοκληρωμένο όφελος για την υγεία και τη θνησιμότητα από το να κάνετε μόνο ένα από τα δύο”, λέει ο Lee.

Στο μέλλον, θα πρέπει να καταστεί δυνατή η πραγματοποίηση αυτού του είδους της μελέτης χρησιμοποιώντας δεδομένα από φορητές συσκευές παρακολούθησης φυσικής κατάστασης, αντί να βασιζόμαστε σε αυτοαναφορές. “Αλλά προς το παρόν, για να έχετε αυτό το χρονικό διάστημα, πρέπει να βασιστείτε στα ερωτηματολόγια”, λέει η Han.

via