Ανησυχείτε για το Αλτσχάιμερ; Ξεκινήστε το Περπάτημα, σύμφωνα με νέα 10ετή μελέτη
Αν χρειαζόσασταν έναν ακόμη λόγο για να κάνετε τα καθημερινά σας βήματα, η επιστήμη μόλις σας τον έδωσε. Μια νέα, μεγάλης διάρκειας μελέτη αποκαλύπτει ότι το καθημερινό περπάτημα μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης, ειδικά σε άτομα που έχουν γενετική προδιάθεση για τη νόσο του Αλτσχάιμερ.
Σχεδόν 3.000 συμμετέχοντες, ηλικίας 70 έως 79 ετών, κατέγραψαν τις καθημερινές τους συνήθειες περπατήματος για μια περίοδο 10 ετών. Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία θα παρουσιαστεί στο ετήσιο Διεθνές Συνέδριο της Ένωσης Αλτσχάιμερ, όσοι ανέφεραν ότι διατηρούσαν ή αύξαναν τις συνήθειες περπατήματός τους με την πάροδο των ετών, έδειξαν μεγαλύτερη βελτίωση στην ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών και στην εκτελεστική λειτουργία του εγκεφάλου.
Τα οφέλη του περπατήματος ήταν ιδιαίτερα αισθητά σε όσους είχαν γενετική προδιάθεση για την ανάπτυξη της νόσου του Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με την προ-δημοσίευση, η οποία δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από ομότιμους κριτές ή δημοσιευθεί σε επαγγελματικό περιοδικό.
«Γνωρίζουμε ότι η καθιστική συμπεριφορά αυξάνεται καθώς μεγαλώνουμε και η σωματική δραστηριότητα μειώνεται», δήλωσε η κύρια συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Cindy Barha, επίκουρη καθηγήτρια κινησιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι. «Έτσι, συνιστούμε να μειώσετε την καθιστική σας συμπεριφορά, εισάγοντας μικρές περιόδους περπατήματος ανάμεσα στις ώρες που πρέπει να κάθεστε».
Πώς λειτουργεί η νόσος του Αλτσχάιμερ;
Η νόσος του Αλτσχάιμερ είναι μια σοβαρή μορφή άνοιας που πιστεύεται ότι προκαλείται από τη συσσώρευση επιβλαβών πλακών στον εγκέφαλο. Αυτές οι πλάκες παρεμβαίνουν στον τρόπο επικοινωνίας των νευρικών κυττάρων, οδηγώντας τελικά στον θάνατό τους, εξήγησε η Δρ. Barha.
Καθώς πεθαίνουν περισσότερα νευρικά κύτταρα, τα άτομα με Αλτσχάιμερ μπορεί να αναπτύξουν προοδευτική απώλεια μνήμης, σύγχυση, αλλαγές στην προσωπικότητα και σωματική παρακμή. Τελικά, η νόσος μπορεί να αποβεί μοιραία και δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία.
Η γενετική πιστεύεται ότι παίζει καθοριστικό ρόλο στην ασθένεια. Συγκεκριμένα, οι γονότυποι που ονομάζονται APOE επηρεάζουν τον μεταβολισμό των πλακών και άλλων λιπιδίων στην κυκλοφορία του αίματος. Ένας συγκεκριμένος τύπος, ο APOE4, είναι γνωστό ότι δυσκολεύει τον εγκέφαλο να καθαρίσει αυτές τις πλάκες και συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης. Περίπου το 15% έως 25% των ανθρώπων φέρουν αυτή την εκδοχή του γονιδίου APOE.
Η Σύνδεση Μυαλού-Σώματος: Πώς το Περπάτημα Προστατεύει
Αν και η νέα μελέτη δεν εξέτασε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα περπατήματος, η Δρ. Barha προτείνει το συχνό περπάτημα μέσα στην ημέρα για να διακόπτεται η καθιστική ζωή και η διατήρηση σταθερών συνηθειών περπατήματος από χρονιά σε χρονιά για την πρόληψη της γνωστικής έκπτωσης.
«Χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να καθοριστεί πόσα βήματα απαιτούνται πραγματικά, αλλά σίγουρα όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο», είπε.
Τι ακριβώς όμως συμβαίνει μεταξύ του εγκεφάλου και του υπόλοιπου σώματος; Οι ειδικοί έχουν διάφορες θεωρίες.
Θεωρία 1: Η «Λίπανση» του Εγκεφάλου (BDNF)
Η τακτική άσκηση έχει αποδειχθεί ότι βοηθά το σώμα να παράγει περισσότερη ποσότητα μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται BDNF (brain-derived neurotrophic factor), η οποία λειτουργεί σαν λίπασμα για τον εγκέφαλό σας, βοηθώντας τον να αναπτύξει περισσότερα κύτταρα και να σχηματίσει νέες συνδέσεις.
Θεωρία 2: Η Μείωση της Νευροφλεγμονής
Μια άλλη θεωρία είναι ότι η άσκηση μειώνει τη νευροφλεγμονή, ένα κοινό σύμπτωμα της νόσου του Αλτσχάιμερ. Ο εγκέφαλος στέλνει ανοσοκύτταρα (μικρογλοία) για να επιτεθούν στις πλάκες, αλλά αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Η χρόνια φλεγμονή μπορεί να κάνει τα μικρογλοία να αρχίσουν να επιτίθενται και σε υγιή εγκεφαλικά κύτταρα.
«Αν ασκείστε, στην πραγματικότητα ενισχύετε το πρόγραμμα γονιδιακής έκφρασης που χρειάζονται τα μικρογλοία για να λειτουργούν σωστά», εξήγησε η Δρ. Christiane Wrann, αναπληρώτρια καθηγήτρια ιατρικής στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης και στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ.
Μεγαλύτερος Κίνδυνος σημαίνει Μεγαλύτερο Όφελος;
Οι ερευνητές εξεπλάγησαν όταν διαπίστωσαν ότι το περπάτημα παρείχε το μεγαλύτερο όφελος σε όσους έφεραν το γονίδιο APOE4 σε σύγκριση με όσους δεν το είχαν. Για να κατανοηθεί ο λόγος, θα χρειαστεί περισσότερη έρευνα, αλλά η Δρ. Barha έχει μια θεωρία.
«Πιστεύουμε ότι οι φορείς του APOE4 είχαν περισσότερα περιθώρια βελτίωσης όσον αφορά τη γνωστική λειτουργία, καθώς μπορεί να είχαν ήδη αρχίσει να βιώνουν κάποια γνωστική έκπτωση», είπε. «Είχαν επίσης περισσότερα περιθώρια να δείξουν βελτίωση».
«Αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό παράδειγμα ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κανείς την άσκηση», κατέληξε η Δρ. Wrann. «Κάθε βήμα μετράει, και είναι πολύ καλύτερο να κάνεις ένα πρόγραμμα άσκησης που σου αρέσει πραγματικά, ώστε να μπορείς να το τηρήσεις».
[via]